Proloog
In 2024 ging ik naar Letland om de Marathon van Riga te lopen. Het was de laatste van de drie Baltische republieken waar ik nog een Marathon moest lopen. Natuurlijk had ik ook wel meer van het land willen zien, dan alleen de hoofdstad. Maar dat moet maar even wachten tot ik een rondreis door alle drie de landen ga maken. Ik heb mij nu beperkt tot het prachtige Riga.
Donderdag 16 mei 2024
Ik vertrok in alle vroegte naar Riga, de hoofdstad van Letland, om daar mijn 28ste marathon te gaan lopen. Het vliegtuig zou al om 6.55u vertrekken, dus moest ik kwart over 5 de deur uit. Eerst met de auto naar de bushalte en dan met de bus naar Schiphol. Ik was mooi op tijd en de vlucht werd gelukkig niet geannuleerd. Dat had zo maar gekund, als je bij Transavia boekt. Wel een kleine vertraging omdat een vervangend bemanningslid niet op tijd op de luchthaven kon zijn, maar toen konden we aan boord. Ik had een plaats achterin bij het raam en gelukkig niet iemand naast mij waarvan ik last zou hebben tijdens de vlucht.
Met 20 minuten vertraging vertrokken we in de regen vanaf de Polderbaan. We zaten al snel in de wolken, maar boven Friesland werd het weer helder en kon ik proberen plaatsen en rivieren te herkennen. Dat ging nog niet zo makkelijk. Ik zag het Lauwersmeer aan voor de monding van de Eems. Dat werd duidelijk toen ik de echte monding van de Eems zag, gevolgd door Ost-Friesland. Het bleef de verdere vlucht vrij helder en zo kwam na Denemarken, Zweden en de Oostzee Letland in zicht.
De gunstige weersvoorspelling was gelukkig uitgekomen. Het leek wel zomer, toen ik van het vliegtuig naar de ingang van het luchthavengebouw liep.
Bij een informatiebalie kocht ik een openbaar vervoerskaartje voor 5 dagen voor 10 euro. Daarmee kon ik met bus 22 naar de binnenstad. De bus kwam langs mijn Airbnb, maar daar kon ik nog niet terecht omdat de vorige gast nog tot 13.00u bleef. Dus eerst maar even de stad in met mijn zware tas. Dan voel je de warmte wel. Ik maakte een tramritje om de tijd nuttig te besteden en ging rond 13:00u naar mijn Airbnb. Die was niet eenvoudig te vinden. Het gebouw staat niet aan de straat, maar een beetje achteraf. Er is geen logische nummering, dus probeerde ik eerst bij het verkeerde gebouw binnen te komen. Uiteindelijk belde ik de verhuurster maar. Hangend uit het raam, gidste die mij in de goede richting. Ik zette mijn tas binnen, nam de sleutels in ontvangst en ging direct op avontuur.
Hoewel de binnenstad op loopafstand was, pakte ik toch maar de tram. Ik ken mijzelf en weet dat als ik niet oppas, ik zondag te moe ben om nog de marathon te kunnen lopen. Dus maar zoveel mogelijk met het openbaar vervoer. Dan heb ik mijn 5-dagenpas niet voor niets gekocht.
Ik kom er al snel achter dat het openbaar vervoer niet eenvoudig in elkaar zit in Riga. Er zijn bussen, trolleybussen en trams. Die hebben eigen lijnnummers. Lijn 3 kan bijvoorbeeld een bus, een trolleybus of een tram zijn. Wat ook verwarrend is, is dat er drie versies van dienstregelingen zijn. Er is informatie op de haltes te vinden, je kan op Google Maps kijken en je kan proefondervindelijk vaststellen welk vervoersmiddel waar naar toe rijdt. Deze drie opties geven steeds wisselende uitkomsten. Buslijnen op kaarten in de haltes blijken soms niet te bestaan. Ook Google komt er geen wijs meer uit. Ik word meerdere malen gestuurd naar plaatsen waar geen haltes zijn en als er wel een halte is, dan stopt de gewenste lijn daar niet. Zo kost het flink wat extra tijd om te komen waar ik zijn wil.
Een groot deel van de middag breng ik in de oude binnenstad door. Daar heb je weinig aan het openbaar vervoer. Zo maak ik toch nog aardig wat kilometers te voet. Maar het is de moeite waard. Riga is een prachtige stad en de meeste bezienswaardigheden vind je op ongeveer één vierkante kilometer. Veel gebouwen zijn helaas moeilijk te fotograferen, omdat ze helemaal zijn ingebouwd. De oude binnenstad bestaat vrijwel helemaal uit smalle straatjes en veel van deze straatjes zijn gelukkig autovrij.
Aan het einde van de dag zoek ik een Lidl op om boodschappen te doen. Er zijn ook wel andere supermarkten, maar mijn ervaring is dat ik daar nooit vind wat ik nodig heb. Zelfs bij de Lidl is dat lastig. Het assortiment lijkt wel op dat van de Nederlandse winkels, maar vooral voor wat betreft zuivel is de keuze heel beperkt. Met de nodige moeite weet ik mijn boodschappen bij elkaar te krijgen en zo loop ik met twee zware tassen terug naar de Airbnb. Ik pak nog wel een paar haltes met de bus, want anders zou ik een half uur onderweg zijn.
Na een eenvoudige maaltijd ga ik weer het oude centrum in om de avondsfeer te proeven. Die is prima. De temperatuur is nog aangenaam en het is ’s avonds erg gezellig in de oude binnenstad. Op veel plaatsen klinkt muziek. Dus ben ik blij dat ik geen Airbnb in het oude centrum heb genomen. Waar ik nu zit is het heel rustig.
Als de duisternis is ingetreden pak ik een tram naar mijn Airbnb. Daar heb ik het aardig mee getroffen. Het is weliswaar een oud, vervallen gebouw, maar het interieur is prachtig gerenoveerd. Ik heb een compleet appartement voor mijzelf alleen. Dat is beter dan wanneer je in een appartement met meerdere gasten zit. Ik hoef met niemand rekening te houden en ik heb van niemand last. De keuken is compleet in de badkamer ontbreekt alleen een ligbad. Dat had ik wel lekker gevonden na de marathon.
Vrijdag, 17 mei 2024
Rond half 8 word ik wakker na een goede nachtrust. Het is weer even wennen om in een vreemde omgeving wakker te worden. Ik smeer acht boterhammen met honing voor onderweg, eet een schaal yoghurt met cruesli en ga snel op pad. Eerst naar de binnenstad om wat foto’s te maken op plaatsen die nu door de zon worden beschenen. Na een uurtje rondgebanjerd te hebben, pak ik weer een tram om op een luie manier een deel van de stad te verkennen.
Ik kijk intussen op mijn telefoon naar wat er zoal te beleven is in Riga. Een aantal attracties heb ik al gezien, maar er blijkt ook een openluchtmuseum te bestaan. Dat ligt wel ver buiten het centrum, maar ik kan er met de bus naar toe. Althans, dat dacht ik. De reisadviezen van Google Maps blijken niet te bestaan. Op een kaart in een bushokje zie ik dat bus 1 rechtstreeks van het centrale busstation naar het openluchtmuseum rijdt. Maar ook die bus 1 bestaat alleen in theorie. Ik pak de eerste de beste bus om terug naar het centrum te rijden en zoek daar verder. Ik zie dat trolleybus 4 aardig in de buurt komt van het museum en besluit die te pakken. Ik moet dan nog een half uur lopen, maar kan ook bus 28 of 29 pakken, als die bestaan. Die blijken zowaar echt te rijden. Dat scheelt weer een flinke tippel. Rond een uur of 1 ben ik bij het museum, waar ik voor slechts 4 euro naar binnen mag.
Het openluchtmuseum bevindt zich in een mooi bos aan een groot meer. Het is heerlijk om er te wandelen. Wel moet ik een stevig stuk wandelen, want de oude gebouwtjes staan ver uit elkaar. Ik kreeg bij de ingang een plattegrond mee en die heb ik zeker wel nodig om alle objecten te kunnen vinden. Een logische route is er helaas niet, dus stippel ik zelf een route uit, die in ieder geval langs de belangrijkste plaatsen gaat.
Het museum is bedoeld om het boeren- en vissersleven van vroeger uit te beelden. Al in 1924 is begonnen met het verzamelen van objecten, zoals boerderijen, huizen en schuren. Sommige bouwwerken stammen uit de 16de eeuw. In 1929 was het eerste gebouw gereed en al snel kwamen er meer objecten. Momenteel is het museum 87 hectare groot en telt het 114 objecten, waaronder enkele molens, kerken en boerderijen. Jammer was wel dat de meeste gebouwen alleen van de buitenkant bekeken kunnen worden. Slechts van enkele objecten is ook het interieur te bewonderen. Hoogtepunt was de Usma Lutheran Church met een prachtig interieur.
Na een uurtje of 3 heb ik het wel gezien. Ik rijd een halte met bus 39 mee en stap dan over op de tram. Het is lijn 1 die notabene ook langs mijn Airbnb rijdt. Het was handig geweest als Google Maps dat had aangegeven. Dat had mij anderhalf uur ergernis bespaard.
Ik ga naar het Olympisch Stadion van Riga, waar ik mijn startnummer voor de marathon kan ophalen. Dat wordt weer lopen, want er gaat geen openbaar vervoer naar het belangrijke gebouw. Er is een kleine markt met sportspullen. Achterin kan ik mijn startnummer ophalen. Er is ook een scanner, waarop je je chip kan controleren. Die van mij werkt dus niet. Ik meld dat bij de helpdesk en daar zeggen ze dat de chip wel werkt, maar dat de scanner niet altijd juist scant. Ik neem er geen genoegen mee en ga terug naar de balie waar ik mijn startnummer heb opgehaald. Een meisje loopt met mij mee en constateert ook dat de chip niet werkt. Ze haalt er iemand van de helpdesk bij, die een uur lang gaat proberen om de chip werkend te krijgen. Intussen sta ik wortel te schieten. Na een lange tijd werkt de chip nog steeds niet, maar ze garandeert mij dat mijn tijd wel wordt geregistreerd. Ik heb er weinig vertrouwen in. Ik moet er goed op letten dat ik mijn sporthorloge op de juiste momenten aan- en uitzet. Dan weet ik in ieder geval hoelang ik er over gedaan heb, al heb ik dan nog geen officieel bewijs. Mijn verzoek om een nieuw startnummer te maken wordt niet gehonoreerd.
Met een rotbui zoek ik de bus op die mij naar de Lidl kan brengen. Ik heb nog wat boodschappen nodig. Het wordt eindeloos wachten. Dat is het nadeel van openbaar vervoer. Als ik opgeef en besluit te gaan lopen, komen er ineens twee bussen van de juiste lijn. Eindelijk. Ik eet vandaag pasta Bolognese. Als ik het op heb, ga ik snel weer richting stad. Het is intussen al half tien en ik zie de zon ondergaan, terwijl de tram de rivier passeert.
Nog snel wat foto’s maken en dan de binnenstad in. Daar is het weer gezellig. Aan de rand, bij de brug, is men intussen druk bezig om alles voor de marathon op te bouwen. Zaterdag worden al de 5 en 10 kilometer gelopen. Misschien ga ik wel even kijken om in de stemming te komen. Ik maak nog wat leuke foto’s tijdens het ‘blauwe uurtje’ en ga dan rond half 11 terug naar de Airbnb. Morgen ga ik rustig aan doen om mijn benen te sparen.
Zaterdag, 18 mei 2024
Vandaag doe ik rustig aan, anders ben ik zondag te moe. Na mijn ontbijt van vanilleyoghurt met cruesli, loop ik richting de tramhalte, vlak bij mijn Airbnb. Het is weer prachtig weer vandaag met een onbewolkte hemel en een heerlijke temperatuur. Op mijn telefoon zie ik dat het in West-Europa wel anders is. Heel veel regen. Nog een reden om extra te genieten van mijn korte verblijf in Letland.
De eerste tram die niet helemaal vol zit, is lijn 2. Die neem ik naar Tapesu Iela, een van de twee eindpunten. Lijn 2 is een rustige lijn die maar één of twee keer per uur rijdt. Hij eindigt in een hele groene buitenwijk. Ik durf bij het eindpunt niet uit te stappen om een foto te maken, want als hij wegrijdt, moet ik in de middle of nowhere een uur op de volgende wachten. Ik blijf dus zitten en rijd terug naar het Centraal Station, waarbij ik nu de andere kant van de route kan zien.
Bij het Centraal Station stap ik over op lijn 5 naar Milgravis. Dat ligt helemaal in het noorden van de stad. Het laatste deel van de route gaat voornamelijk door industriegebied. Ook lijn 5 rijdt niet vaak, dus neem ik ook hier geen risico bij het eindpunt. Op de terugweg rijd ik door tot Ilguciems, het andere eindpunt. Hier is de omgeving weer heel groen. In rijd mee tot Grecinieku Iela, waar morgen de marathon van start gaat en kijk daar een uurtje rond. Er is al van alles te doen. Zo zijn er wedstrijden voor kinderen en is er een soort sportmarkt met onder andere fitness en kickboxen. Leuk om even naar te kijken.
Om mijn benen de nodige rust te gunnen, ga ik verder met de tram. Ditmaal met lijn 1 naar Imanta. Dat is in het westen van de stad. Gisteren had ik de noord-oostelijke tak van deze lijn al gezien. Vanuit Imanta rijd ik weer naar Grecinieku Iela. Onderweg is weinig bijzonders te zien. Leuk zijn wel de vele houten huizen. Bij Grecinieku Iela pak ik lijn 10 die via het Centraal Station naar Bisumuiza rijdt. Dat is het zuidelijkste punt waar je met de tram kan komen. Het is een leuke route. Het laatste stuk is zo rustig, dat de trambaan verder gaat als enkelspoor met om de zoveel tijd een passeerspoor.
De middag begint te vorderen. Ik heb lijn 11 nog niet gehad, dus die pak ik bij het Centraal Station. Deze tram rijdt naar Mezaparks, dat een beetje het Bloemendaal van Riga is. Er staan alleen maar grote villa’s. Ook is daar de dierentuin. Terug rijd ik door naar de Opera om daar op lijn 7 te stappen. Ik dacht dat ik die route nog niet gevolgd had, maar als ik eenmaal onderweg ben, zie ik dat ik lijn 7 wel al had gehad. Dan nog maar een keer. Op de terugweg stap ik uit bij het theater en loop ik via de oude binnenstad naar Grecinieku Iela, waar ik nog 1 halte met lijn 1 rijd naar mijn Airbnb. Het is intussen 7u en ik wil uiterlijk 9u in mijn bed liggen.
Een grote pan pasta Bolognese moet mijn morgen van voldoende energie voorzien. Het smaakt prima. Dan nog even alles klaar leggen voor morgenochtend. Dan hoef ik niet te zoeken en kan ik niets vergeten. Ik ben er klaar voor. Nu nog hopen op een goede nachtrust.
Zondag, 19 mei 2024
De dag van de waarheid is aangebroken. Gelukkig heb ik redelijk geslapen. Ik word net voor de wekker wakker, maar wacht toch even het melodietje af. Dan snel wassen, ontbijten en aankleden. Het is 10 over 7 als ik eindelijk klaar ben en de deur uit kan. Ik verwacht geen tram op dit vroege tijdstip, dus ga ik maar te voet naar de start. Diverse lopers gaan dezelfde richting op.
Bij de start is het een drukte van belang. Ik eet nog vier boterhammen met honing en twee bananen op, zodat ik genoeg energie heb voor onderweg.
Tien voor acht stel ik mij in het startvak op en kijk omhoog. Het ziet er naar uit dat het erg warm gaat worden onderweg. De zon schijnt al fel en de kleine wolkjes zullen nauwelijks schaduw bieden. Dan begint keurig op tijd het aftellen en gaat de marathon van start. We beginnen met de lange, oude brug over de Daugava-rivier. Zo kom ik langs mijn Airbnb. Na de brug gaat het rechtsaf over een brede verkeersweg richting het noorden. Het wordt de eerste keer dat we dit rondje lopen. Na zo’n 20 kilometer lopen we hetzelfde rondje nog een keer. Na linksaf te zijn geslagen, gaat het weer zuidwaards. Nu gaan we over de grote brug met tuidraden richting de oude stad. We zullen deze brug later nog twee keer kruizen. Het is een zwaar onderdeel, met lange hellingen.
De eerste 10 kilometer heb ik last van een volle maag. Ik had die laatste vier boterhammen misschien beter niet kunnen opeten. Gelukkig gaat het na 10 kilometer beter, al houd ik een vol gevoel, waardoor zelfs een bekertje water al een onaangenaam gevoel geeft. Ik had eerder moeten eten, maar dat had dan ergens midden in de nacht gemoeten.
Via het Nationaal Theater lopen we een lange straat in richting het noorden. Gelukkig staan hier hoge gebouwen die schaduw geven. Zo is het goed uit te houden. Ook deze straat krijgen we later nog een keertje, als de marathon er bijna op zit. Via een schaduwloze verkeersweg gaan we weer richting het zuiden, waar we met een mooie kronkel via het vrijheidsmonument weer naar het Nationaal Theater lopen. Vandaar gaat het richting de tuidradenbrug voor het tweede rondje door het oostelijke deel van de stad aan de andere kant van de rivier. Na 30 kilometer zijn we weer terug in het westelijke deel van Riga en begint de vermoeidheid van mijn benen parten te spelen. Ik verlaag mijn tempo van 11,5 naar 11,2 kilometer per uur, want ik wil niet voor het einde volledig uitgeput raken. De laatste kilometers zijn echt heel zwaar, vooral door de enorme hitte waar ik nog niet aan gewend ben. Ik ben dan ook blij als ik het bord met 40 kilometer passeer en het laatste deel van de route langs de rivier begint. Na 3 uur, 48 minuten en 19 seconden ren ik over de finish.
Ik laat mensen wat foto’s maken en ga dan wat eten, bij een kraampje speciaal voor marathonlopers. Ik neem twee sandwiches en veel bekers met alcoholvrij bier. Dat doet mij goed. Ik raak in gesprek met een Brit die in Finland woont en die dit jaar al 15 marathons heeft gelopen. Na een half uur vind ik het tijd om op te stappen. Ik laat nog een foto maken bij een podium waar op een klok de eindtijd is te zien.
Mijn chip blijkt gelukkig goed gefunctioneerd te hebben. Ik heb mij daar onderweg toch nog wel zorgen over gemaakt. Dan strompel ik via de brug naar mijn Airbnb, want ik ben heel hard aan een lauwe douche toe.
Opgefrist ga ik weer op pad. Ik ga nog even langs de finish van de marathon. De lopers zijn nu allemaal binnen of van het parcours gehaald, maar het is er nog steeds gezellig druk. Ik zie een paar heel aantrekkelijke jonge dames die wel met mij op de foto willen. Die kans laat ik niet schieten.
Daarna slenter ik op mijn gemak het oude centrum in, op zoek naar straatjes die ik nog niet gezien heb. Je ontdekt elke keer weer wat nieuws als je door de binnenstad van Riga loopt. Ik vervolg mijn wandeling in het stadspark, waar alles prachtig in bloei staat op het moment. Af en toe rust ik even uit op een bankje, want ik merk dat mijn benen weinig zin hebben in deze wandeling.
Een mooi meisje vraagt of ik een rondvaart wil maken. Maar daar vind ik het nu een beetje te laat voor. Bovendien kan het altijd nog gaan regenen. Er is al wat onweer te horen in de verte. Haar baas ziet mijn medaille en zegt dat ik morgen voor 15 euro mee mag, in plaats van 20 euro. Omdat ik de marathon heb gelopen. Dat is wel aardig.
Aan het einde van het stadspark wil ik de tram terug naar het centrum nemen, maar er lijkt een probleem te zijn. De tram staat op de halte en maakt zelfs na een kwartier nog geen aanstalten om te vertrekken. Lopen dan maar weer. Ik ga nog een keer door het oude centrum, terwijl het steeds harder begint te onweren. Ik besluit om vanavond maar niet in de binnenstad te blijven. Er is weinig te doen als je alleen bent en niet naar een restaurant of kroeg wil. Ik ga nog even boodschappen halen en dan vanavond naar Ajax kijken.
Maandag, 20 mei 2024
Helaas ben ik half 6 al wakker. Ik probeer nog verder te slapen, maar als dat niet lukt sta ik half 7 op. Dan heb ik nog wel veel aan mijn dag. Ik kook twee eieren, pak een grote schaal yoghurt en smeer vier boterhammen met honing. Zo overleef ik de ochtend wel. Buiten staat de zon alweer aan de heldere hemel.
Lekker vroeg ga ik op stap en rijd ik met lijn 1 naar de oude binnenstad. Eerst maar eens naar de Nativity-kathedraal met zijn prachtige gouden koepels. Die is al vroeg open. Als ik binnenkom is er net een dienst aan de gang. Helaas mag er niet worden gefotografeerd. Uit respect houd ik mij daar maar aan. Wel jammer, want het interieur is werkelijk prachtig. Maar eens kijken of ik foto's op Wikipedia kan vinden. Ik kijk een poosje naar hoe mensen hun orthodoxe geloof beleven en ga dan weer verder op stap. Vandaag wil ik het gebouw bezoeken waar de KGB vroeger zat. Het is nu een museum. Maar het gaat pas om half 11 open.
Dus bezoek ik eerst de Gertrudeskerk. Dat is eigenlijk een gewone Gothische katholieke kerk, maar vanwege de grootte toch wel interessant om te bezoeken. In deze kerk is verder niemand en mag ik foto's maken. Dan wandel ik naar het vlakbij gelegen KGB-museum.
Dat valt helaas wat tegen. De rondleidingen zijn tot laat in de middag volgeboekt en verder is er weinig te zien. Na een kwartier sta ik weer buiten. Ik ga richting de wijk die bekend staat om zijn prachtige Art Nouveau-gebouwen. Die zijn inderdaad schitterend en ik heb geluk dat ze net door de heldere ochtendzon worden beschenen. Er is ook een Art Nouveau-museum, maar daar had ik eerder naar toe moeten gaan, want dat is op maandag en dinsdag gesloten.
Nadat ik de mooiste gebouwen heb gefotografeerd, pak ik de tram richting de oude binnenstad. Er valt daar vast nog wel iets te ontdekken. Ik slenter weer door de smalle, pitoreske straatjes en besef dat de reis naar huis alweer snel komt. Nu heb ik Riga zo onderhand wel gezien, maar voor het zomerse weer zou ik nog wel een week langer willen blijven. Ook de komende dagen zullen schitterend zijn, terwijl het in Nederland weer een natte boel belooft te worden.
Gisteren kreeg ik vanwege mijn marathonmedaille een leuke korting aangeboden voor een boottochtje en ik besluit nu maar om die te verzilveren. De baas van de kleine rederij herkent mij nog en rekent 15 euro af, in plaats van 20. Ik ga lekker voorin zitten, waar geen glas in de weg zit. Even later vertrekken we door het mooie riviertje dat vroeger als een soort slotgracht rond de oude binnenstad diende. We passeren een mooie fontein en diverse prachtige gebouwen.
Een bandje geeft in het Engels uitleg. Het riviertje gaat bij het Centraal Station over in een kanaal, waarna wij de grote Daugava-rivier opvaren. Eerst varen we onder de vijf grote bogen tellende spoorbrug door. Daarna passeren we de markthallen en varen we onder de brug door die naar mijn Airbnb leidt. Rechts ligt nu de oude binnenstad.
Helaas is het vanaf het water niet mogelijk om mooie foto's van de klassieke skyline van Riga te maken. Dat lukt alleen als je een drone hebt. Nu zie ik vooral bomen en een paar lelijke moderne gebouwen langs de rivieroever. We varen verder onder de tuibrug door en gaan dan via een jachthaven terug naar het binnenriviertje. Na een klein uur meren we weer aan. Het was een mooie tocht en lekker ontspannend.
Onderweg merkte ik dat ik een probleem met mijn camera heb. Hij wil niet meer zoomen. Dat is echt balen, want het was een duur ding en ik heb hem pas twee jaar. Thuis maar eens uitzoeken waar ik hem gekocht heb en of er nog garantie op zit. Misschien kan hij gerepareerd worden, want dit topmodel van Panasonic is nergens meer te koop. Bij McDonalds koop ik een ijsje, waarvan ik hoop dat ik er niet ziek van wordt. Het is namelijk al half gesmolten als ik het restaurant uitloop. De stukjes caramel drijven er in. Het is wel lekker, maar voortaan koop ik wel ergens anders ijs.
Ik ga nog een keer naar de Art Nouveau-wijk om nu foto's te kunnen maken bij een andere zonnestand. Daarbij heb ik wel wat last van sluierbewolking. Jammer, maar niets aan te doen.
Als ik op de verkeerde bus ben gestapt, ontdek ik een mooie Russisch Orthodoxe kerk in de verte. Ik stap uit en loop er naar toe. Het blijkt maar een kilometer van mijn Airbnb te zijn. Het gebouw is prachtig, maar helaas wel gesloten. Morgenochtend gaat het weer open, maar ik weet bijna zeker dat ik ook daar niet mag fotograferen. Misschien ga ik toch een kijkje nemen. Dan maar geen foto's.
Rond 7 uur eet ik in mijn Airbnb, om daarna nog even de stad in te gaan. Ik ben maar vast begonnen met inpakken. Dan kan ik morgenochtend snel de deur uit.
In de stad is niet veel te beleven. Het is erg rustig op straat. Alleen de terrassen bij de restaurants zitten redelijk vol. Met 16°C is het een wat koele avond. De bewolking van vanmiddag is alweer verdwenen. Ik wacht tot het blauwe uurtje om snel nog wat avondfoto's te kunnen maken en ga dan rond een uur of 11 weer terug naar mijn Airbnb voor de laatste nacht in Riga.
Dinsdag, 21 mei 2024
De laatste dag is aangebroken en gelukkig wordt het weer een prachtige dag. Al om 7 uur zit ik aan het ontbijt. Ik pak mijn spullen in en ga met de bus naar de Kalnciema-wijk, die bekend staat om zijn houten architectuur. Eenmaal daar aangekomen, valt het nogal tegen. Er staan een paar houten gebouwtjes, maar in de oude stad staan er veel meer en die zijn vaak ook mooier. Na een kwartier heb ik het wel gezien en pak ik tram 1 naar het Centraal Station om een nieuwe dagkaart te kopen. In de tram hangt ook een kaartjesautomaat, maar het lukt mij niet om daar een kaartje uit te toveren of mijn oude kaart op te waarderen. In een voetgangerstunnel bij het Centraal Station vind ik wel een automaat die kaartjes verkoopt. De tweede poging slaagt. Via de oude binnenstad loop ik terug naar de tramhalte bij de brug om na heel lang wachten met tram 5 terug te rijden naar de Airbnb. Nog even de rest van mijn yoghurt opeten, spullen voor vandaag pakken en dan naar het spoorwegmuseum, dat hier vijf minuten lopen vandaan ligt. Gelukkig mag ik mijn zware tas op de kamer laten tot vanavond.
Het spoorwegmuseum stelt helaas weinig voor. Het meest interessant is het buitenterrein, waar onder andere twee stoomlocomotieven en verschillende modernere treinen staan. Ook zijn allerlei wagons te bewonderen. Er staan gelukkig Engelstalige beschrijvingen bij. Ik wil toch ook wel het binnenmuseum bekijken. Dat kost 5 euro. De entree is erg fraai, met allerlei kleine railvoertuigjes voor werklieden. In een van de zalen is een grote modelspoorbaan naar Lets voorbeeld geplaatst. Op het moment rijdt er niets. Ik zie op een bordje dat de treinen een keer per uur gaan rijden. Dan eerst maar de andere zalen bekijken. Een zaal is zo goed als leeg en wordt zo te zien alleen voor evenementen gebruikt. Er staat welgeteld één wagon en die mag je niet eens van binnen bekijken. De derde zaal is heel klein en laat vooral zaken zien die met het spoor te maken hebben, zoals uniformen en communicatieapparatuur. Ik ga terug naar de modelbaan, waar nu de treinen rijden. Het valt mij op dat het museum uitsluitend door vrouwen wordt gerund. Wel opmerkelijk. De treinen rijden digitaal met geluid en er wordt een realistisch spoorbedrijf getoond. Na een half uur heb ik het wel gezien en wandel ik naar de naast het spoorwegmuseum gelegen Nationale Bibliotheek.
De begane grond is vrij toegankelijk, maar voor de etages heb ik een bezoekerspas nodig. Die kan ik gratis krijgen, maar dan moet ik wel mijn tas in een locker opbergen en daar heb ik een euro voor nodig, die ik niet heb. Het wordt mij teveel gedoe, dus loop ik maar naar buiten om de tram te pakken.
Met lijn 2 rijd ik naar een van de laatste attracties die ik nog niet heb gezien, de overdekte markt Agenskalna Tirgus. Het is een fraai industrieel gebouw met een luxe markt. Een beetje het concept van de Markthal in Rotterdam, al is hij ook weer niet zo indrukwekkend. Ik kijk een beetje rond en stap dan weer in lijn 2 om nog een rondje eindpunt te rijden.
Terug in de stad ga ik nog een keer naar de Art Nouveau-wijk. Ik hoop dat het museum nu geopend is. Dat blijkt het geval. Zo kan ik toch nog het prachtige en beroemde trappenhuis fotograferen. Veel verder kom ik niet, want voor het museum is een kaartje van 9 euro nodig en zover gaat mijn interesse in Art Nouveau nu ook weer niet.
Ik wandel terug naar de tram en rijd met lijn 5 naar het eindpunt. Via dezelfde route ga ik terug naar de oude binnenstad, waar ik nog een paar uur ga rondslenteren, om nog één keer te genieten van het prachtige Riga. Op het grote plein naast de Dom zit het vol met mensen die op het grote scherm naar een ijshockeywedstrijd zitten te kijken. Letland speelt tegen een voor mij onbekende club. Het publiek is uitzinnig. Sommige supporters hebben de Letse vlag op hun wangen getekend. Bij elk doelpunt klinkt een luid gejuich. Ik wandel verder op zoek naar plekjes die ik nog niet heb ontdekt. Die zijn er na zes dagen nog steeds.
Rond een uur of 9 is het tijd om naar de Airbnb te gaan en mijn tas op te halen. Ik neem afscheid van de oude stad en pak lijn 1 om de brug over te steken. Mijn laatste tramritje hier. Met bus 22 rijd ik naar het vliegveld. Onderweg krijg ik bericht van Transavia, dat mijn vlucht met 1 uur en 10 minuten vertraagd is. Dat is balen.
Bij de controle moet ik alle elektronica en vloeistoffen uit mijn bagage halen. Dat is een heel gedoe. In de buurt van de gate zoek ik een zitplaats met stopcontact, maar die zijn er niet. Ik volg het voorbeeld van een Turkse man die in een massagestoel is gaan zitten. Ik haal net als hij de stekker er uit en stop de stekker van mijn laptop erin. Anders houdt die het geen twee uur vol. Nu wel proberen om wakker te blijven.
Na een tijdje opnieuw een sms van Transavia. De vertraging is opgelopen tot anderhalf uur. Het zal nog wel erger worden. Ik hoop in ieder geval op een gunstige tijd op Schiphol aan te komen, want de bus rijdt 's nachts maar een keer per uur en vertrekt elke keer 20 minuten na het hele uur. Ik heb zeker geen zin om ook op Schiphol nog lang te moeten wachten.
Rond half 1 arriveert het toestel van Transavia. Het ziet er naar uit dat we dan toch rond 1 uur gaan vertrekken. Precies op tijd om mijn bus van 2:20u te missen. Eenmaal aan boord blijkt het toestel maar voor 1/3 gevuld te zijn. Ik zit achterin op plaats 28 aan het raam. Om 5 over 1 kiezen we het luchtruim. Ik hoop nog te kunnen slapen, anders duren die twee uren wel erg lang.
Slapen lukt niet echt. Eigenlijk weet ik niet of ik geslapen heb. Op een gegeven moment hoor ik de piloot omroepen dat de daling is ingezet. Buiten is niets te zien, want het is zwaar bewolkt.