Van 4 tot en met 9 april 2025 was ik in Belgrado om daar op zondag 6 april de marathon te lopen. Het was een nieuw avontuur, omdat ik nog niet eerder in voormalig Joegoslavië was geweest. Belgrado was ooit de hoofdstad van Joegoslavië en is nu de hoofdstad van Servië.
Over land is Belgrado niet makkelijk te bereiken. Ik vond het te ver om met de auto te gaan en met de trein zou het erg lang duren en ingewikkeld worden. De Flixbus was een optie geweest, maar ruim 24 uur in een bus zitten is niet echt gezond in de aanloop naar een marathon. Dus ondanks mijn vliegschaamte toch maar een vlucht geboekt.
Air Serbia bood de gunstigste tijden en prijzen. Helaas bleef van die gunstige tijd niet veel meer over toen ik bericht kreeg dat mijn vlucht van 10.00u ’s morgens was geannuleerd en ik pas 20.30u kon vertrekken. Dan zou ik 22.40u aankomen en dat is niet echt een lekkere tijd als je ook nog van het vliegveld naar je airbnb wilt en je je niet blauw wilt betalen aan een taxi.
Ik vond een betaalbare en mooie airbnb vlak bij de start en de finish van de marathon. Dus bleven er alleen wat kleine praktische uitdagingen over. Hoe werkt het openbaar vervoer in Belgrado, hoe zit het met de munteenheid en hoe ga ik er betaalbaar internetten? Servië behoort niet tot de EU, de taal is onverstaanbaar en uiteraard kan je er niet met euros betalen.
Zo vertrok ik in de vooravond naar Schiphol. Er waren verder gelukkig geen vluchtwijzigingen meer en toen het toestel een uur voor vertrek arriveerde, hoefde ik mij ook geen zorgen meer te maken over vertragingen. De verhuurder van mijn airbnb had al doorgegeven dat het geen probleem was als ik rond middernacht zou arriveren.
Ik zat aan het raam op rij 10, maar omdat het al donker werd was er weinig uitzicht om van te genieten. Ik pakte mijn tablet en zette een film op. Onderweg kreeg ik nog een lekker belegd broodje en een flesje water. Zo gingen de uren snel voorbij. De landing verliep voorspoedig en redelijk op tijd, maar omdat het uitstappen altijd lang duurt, werd het toch nog wel krap om een van de laatste bussen te kunnen halen. Ik wilde die van 23.10 halen, anders zou ik tot na middernacht op de volgende moeten wachten. Dankzij de automatische paspoortcontrole en de niet al te grote loopafstanden, lukte het mij net om bus 607 naar het centrum te pakken. Na drie kwartier moest ik overstappen op bus 23, die mij tot vlak bij de airbnb bracht.
Eenmaal aangekomen, bleek het nog niet zo eenvoudig om binnen te komen. De verhuurder zou mij nog instructies sturen, maar die had ik nog niet ontvangen en nu zat ik zonder internet. Bellen dan maar. Via een soort openbaar wifi met WhatsApp. Na lange tijd werd er opgenomen. Er zouden instructies naar de airbnb-app zijn gestuurd. Ik controleerde dat en het klopte. Tja, dan hadden ze die vanochtend maar moeten sturen. Na wat geharrewar ben ik dan eindelijk binnen, blij dat ik niet op straat hoef te slapen. Ik zoek snel mijn bed op.
Zaterdag, 5 april 2025
Vandaag maar eens rustig aandoen. Eerst naar de Lidl om boodschappen te halen, want er is helemaal niets in huis. Onderweg naar de bushalte zie ik een winkel van telecomprovider MTS. Die gaat 9 uur open. Dan hoef ik niet ver weg om een simkaart voor Servië te kopen. Met de bus rijd ik naar de Lidl en weer terug. Het openbaar vervoer is sinds 2025 gratis, dus daar heb ik weer mooi mazzel mee. In de MTS-winkel laat ik een simkaart installeren, zodat ik eindelijk weer over mobiel internet beschik. Nog even ontbijten en dan richting marathonexpo op mijn spullen op te halen. Die vindt plaats in de beurs van Belgrado, waar ik gisteren vanaf het vliegveld langs ben gekomen.
Vlakbij vertrekt een bus die rechtstreeks naar de beurs rijdt. Bij aankomst moet ik nog een stukje lopen, maar hal 2 van het beurscomplex is makkelijk te vinden. Eenmaal binnen vind ik meteen de balies waar de startbewijzen en t-shirts worden uitgereikt. Ik moet de QR-code laten zien die men mij gemaild heeft en mijn paspoort.
Voor de 35 euro die ik betaald heb, krijg ik ook nog een mooi t-shirt van Nike cadeau. Het is mogelijk de chip van het startbewijs te testen en gelukkig doet hij het. Bij een van mijn vorige marathons gaf dat een hoop stress. De chip werkte niet op de expo, maar later tijdens de marathon gelukkig wel. Maar daar kwam ik na afloop natuurlijk pas achter. Voor morgen hoef ik mij geen zorgen te maken.
Er staan weer talloze stands met schoenen, sportkleding, elektronica voor onderweg en andere loopevenementen. Je kan ook met allerlei spelletjes meedoen, maar daar heb ik niet zo’n zin in. Ik laat wat foto’s van mijzelf maken met het startbewijs en dan zoek ik weer de bus op.
De bus komt meteen, waardoor ik vergeet te kijken waar die naar toe gaat. Dat heb ik geweten. In plaats van naar het centrum, reed de bus de snelweg op om vervolgens in een totale verkeerschaos te belanden. Na bijna een half uur nauwelijks vooruitgekomen te zijn, verlaat ik met nog wat andere passagiers het voertuig om verder te lopen. Niet over de snelweg natuurlijk, maar via een stoepje naar een trap, die naar een andere bushalte leidt.
Via wat omwegen kom ik bij de airbnb uit, waar ik mijn marathontas en dikke winterjas achterlaat. Die jas heb ik vandaag niet meer nodig.
Onderweg naar de airbnb kwam ik langs de Tempel van de Heilige Sava, een reusachtige basiliek, die ik wel eens wat nader wilde bekijken. Met bus 31 ben ik er redelijk snel. Even denk ik dat ik niet naar binnen kan vanwege renovatiewerkzaamheden, maar al snel ontdek ik dat er aan de zijkant ook een ingang is en die is gewoon open.
Binnen is het pracht en praal. Een schitterende kerk met de mooiste mozaïeken en glanzende natuurstenen vloeren. Op de achtergrond klinkt een mannenkoor, wat de stemming nog verder verhoogt. Er komen veel mensen om te bidden, maar er lopen natuurlijk ook genoeg toeristen rond, zoals ik.
Omdat ik mij niet te moe wil maken vandaag, stap ik op een van de oude trammetjes die nog door Belgrado rijden. Die brengt mij naar een eindpunt vlakbij de Donau. Die wil ik nog wel even bekijken. Onderweg passeer ik een soort zigeunerkamp. Mensen die in een zelfgebouwd krot wonen, te midden van het vuilnis.
Het is vandaag behoorlijk warm. Zo’n 19 graden. Morgen, de dag van de marathon, zal het niet warmer worden dan 7 graden met 2 graden als gevoelstemperatuur. Dat vind ik wel jammer, want dat betekent wintertenue. Het was voorspeld, dus ik heb warme hardloopkleding bij mij. Maar liever had ik gehad dat het niet nodig was geweest.
Ik bekijk ook nog de Tombe van keizer Dušan, die niet ver van mijn airbnb afstaat. Maar de rest van de middag rijd ik een beetje doelloos rond met trams. Er zou nog een speciale rondrit een tram gemaakt kunnen worden, waarbij onderweg van alles verteld wordt. Daarvoor moest ik om 4 uur bij de tramhalte tegenover het toeristenbureau zijn. Dat lukt maar net, want onderweg worden wij door een luid toeterende trouwstoet gepasseerd, die vervolgens de trambaan blokkeert. De laatste halte moet ik daarom lopen en dat valt niet mee, want het gaat heuvelopwaarts. Op de plaats van bestemming komt de ‘tram named Belgrade’ niet opdagen. Bij het toeristenbureau hoor ik dat die ritten niet meer georganiseerd worden. Jammer. Dan maar op eigen houtje verder.
Tot een uur of 7 rijd ik rondjes door de stad. Dan wordt het langzaam donker en wordt het tijd om naar de airbnb te gaan. Bij de start is nog geen enkele activiteit te bespeuren. Dat heb ik nog niet eerder meegemaakt. Dat betekent dat alles vannacht opgebouwd moet worden. Er liggen wel al wat borden en dranghekken op de stoep, maar het verkeer raast nog gewoon door.
Een beetje verbaasd loop ik verder naar de airbnb, waar ik traditiegetrouw een enorme pan pasta Bolognese voor mijzelf klaarmaak. Het is wel een beetje puzzelen in het kleine keukentje met twee kookplaatjes die steeds aan en uit springen, maar het lukt uiteindelijk. Ik had vroeg willen slapen, maar het is toch al 22.00u als ik mij eindelijk ten ruste leg. Morgen is de grote dag!
Zondag, 6 april 2025
Na een goede nachtrust wordt ik net voor de wekker om tien over zes wakker. Ik ga maar meteen aan de slag, want de tijd gaat altijd snel als je de deur uit moet. Ik trek mijn warme marathontenue aan, stouw nog zes boterhammen naar binnen en pak nog twee bananen en een flesje sportdrank voor in het startvak.
Als ik de deur uit ga, merk ik meteen dat de weersvoorspellingen kloppen. Het heeft een groot deel van de nacht flink geregend en mede daardoor is de temperatuur enorm gedaald. Ik loop huiverend naar de start, die op maar zo’n vijf minuten wandelen van mijn airbnb is. Daar zoek ik een beetje beschutting, terwijl ik mij afvraag waarom ik er al om 7 uur naar toe ben gegaan. Waar gisterenavond nog niets te zien was, zijn nu de startvakken opgebouwd, evenals wat bouwsels met grote banners. Ik overweeg om nog even terug naar de warme airbnb te gaan, maar blijf uiteindelijk toch maar bij het startvak. Net voor de start ontmoet ik drie Nederlanders. Het zullen er verder niet veel zijn, ofschoon ik toch wel aardig wat buitenlandse deelnemers zie. Zelfs uit China en Japan.
Precies om 8 uur klinkt een luide toeter, die het startsignaal geeft. Er wordt confetti de lucht ingeschoten en dan is het lopen geblazen. Ik zet net als de meesten een rustig tempo in om voldoende energie voor de rest van de loop over te houden. Al snel gaat het flink bergafwaarts richting de brug over de rivier de Sava. Het grootste deel van de marathon gaat door het deel van Belgrado dat ten westen van de Sava ligt. Dat is helaas niet het mooiste deel van de stad. Daar staat tegenover dat het wel minder heuvelachtig is en dat er brede wegen zijn om op te lopen. Maar het is wel heel saai.
De eerste kilometers heb ik het nog ijskoud. Mijn vingers bevriezen bijna. Op een bord zie ik dat het 4 graden is. Door de stevige noorderwind voelt het nog kouder aan. Tijdens het wachten op de start, viel er zelfs nog wat natte sneeuw. De rest van de dag belooft het echter droog te blijven, al ben ik daar niet zo zeker van als ik naar de donkergrijze wolken kijk.
Na een kilometer of 10 kom ik een beetje op temperatuur. Ook breekt de zon nu af en toe door. Dat maakt het lopen al weer prettiger. Ik ben blij dat ik niet mijn korte broek en t-shirt heb aangedaan, zoals sommige mensen. Dat kan niet goed voor je lichaam zijn.
Het tempo blijft aardig, maar na kilometer 30 schakel ik een tandje terug. De eindeloze rechte en brede autowegen nodigen niet uit om harder te gaan lopen. Veel publiek is er ook niet. Alleen bij kruispunten is het gezellig. Wat ik ook wel vervelend vind is dat er bijna alleen water te krijgen is bij de verzorgingsposten. Op de hele route werd maar drie keer sportdrank en twee keer Cola Light geserveerd. Het water werd in halve literflesjes verstrekt, wat natuurlijk niet erg milieuvriendelijk is. De meesten – ik ook – nemen een paar slokken en gooien het flesje met de rest van het water weg.
Een persoonlijk record zit er vandaag niet in. Ik wil mij ook niet uit de naad lopen. Af en toe heb ik wat pijntjes, die aangeven dat ik de maximale belasting wel bereikt heb. Als ik ga forceren, levert dat blessures op. Nog redelijk fit steek ik na zo’n 39 kilometer weer de Sava over voor de laatste kilometers in de oude stad. De laatste vier kilometer lopen we samen met de mensen die de 21 kilometer doen. Dat is wel vervelend, want de meesten lopen langzamer dan ik, zodat ik de laatste kilometers sla-ommend moet afleggen.
In de straat naar de finish krijgen we als marathonlopers weer vrij baan. Nog even de laatste meters eruit persen en dan passeer ik eindelijk de finishpoort. 3 uur en 47 minuten heb ik er over gedaan. Geen record dus, maar toch ook geen slechte tijd. Bovendien voel ik mij nog prima. Ik neem de medaille en een goodiebag met drinken en een appel in ontvangst en wandel dan voorzichtig terug naar de airbnb. Het geeft mij een geweldig gevoel dat ik het weer volbracht heb.
Na het douchen ga ik naar een zwembad in de buurt. Volgens Google is het een openluchtzwembad, maar op de website zag ik dat je ook binnen kan zwemmen. Het is op loopafstand. Onderweg zie ik hoe de startvakken van de marathon worden opgeruimd. Nog even en er zal geen spoor meer te vinden zijn van het evenement dat vanochtend de stad behoorlijk ontregeld heeft.
Na wat zoeken vind ik de ingang van het enorme gebouw. De caissière vraagt om een legitimatiebewijs. Gelukkig heb ik mijn rijbewijs op zak, anders had ik terug moeten lopen om een ID op te halen. In ruil krijg ik de sleutel van een locker. Ik kleed mij om en zie dat het een groot 50 meter zwembad is met een enorme tribune. De mensen zwemmen echter niet in de lengte, maar in de breedte heen en weer. Voor snelle zwemmers zijn er banen, die afgezet zijn met dobberkabels. Maar ik ga het rustig aan doen. Na zo’n drie kwartier vind ik het wel mooi geweest en kleed ik mij weer aan. Ik ga nog even langs de Lidl voor wat boodschappen en dan terug naar de airbnb om naar Ajax-NAC te kijken. Ajax wint gelukkig met 3-1 nadat NAC al in de tiende minuut had gescoord, dus kan ik met een tevreden gevoel de stad in.
Het blauwe uurtje breng ik in het grote fort door, dat aan de splitsing van de Donau en de Sava ligt. Van de oorspronkelijke vesting is alleen nog een ruïne over, maar het is een leuk wandelgebied. Via de drukke, autovrije winkelstraat loop ik terug naar de airbnb en na een film op mijn tablet bekeken te hebben, begin ik aan een welverdiende nachtrust.
Maandag, 7 april 2025
Vandaag de stad verkennen. Ik ben al vroeg op. Om half 7. Dat is wel nodig, want pas rond 9u heb ik mijn werk voor voorlopig af. Er zijn genoeg attracties in Belgrado, dus ik ga maar snel op pad. Eerst naar het spoorwegmuseum, dat op slechts 1 kilometer van mijn airbnb staat.
Het is maar een klein stukje lopen. Het verkeer zit alweer muurvast overal. Er zijn veel te veel auto’s in deze stad.
Het spoorwegmuseum is niet zo makkelijk te vinden. Het zit achteraf in een benedenverdieping van het ministerie van Transport. Vanaf de overkant zie ik een locomotiefje staan en daarnaast moet de ingang zijn. Het ziet er gesloten uit, maar als ik tegen de deur duw gaat die gelukkig wel open. Een man komt tevoorschijn, begroet mij in het Servisch en zegt als hij mijn verbaasde blik ziet in het Engels dat de toegang gratis is en dat ik rustig mag rondkijken.
Het museum is niet zo groot en de enige echte trein is het roestige locomotiefje dat buiten staat. Binnen zijn alleen schaalmodellen, heel veel foto’s en allerlei voorwerpen te zien. Opvallend zijn de sabels, die kennelijk tot de uitrusting van spoorwegpersoneel hebben behoord. Storend is wel dat op elk museumstuk een wit briefje is geplakt, waarop staat dat je museumattributen niet mag aanraken. Er is van alles te zien. Petten, telegraaftoestellen, gereedschappen… Geen modelbaan helaas. De hele spoorweggeschiedenis van voormalig Joegoslavië wordt beschreven en er is ook iets te zien over de beginjaren van de spoorwegen in Engeland, waar het allemaal is uitgevonden.
Na het museum wandel ik naar het grote fort, dat ik ook nog wel een keer bij daglicht wil bewonderen. Onderweg kom ik langs het voormalige centraal station dat uit 1884 komt. Ernaast staat een roestige, blauwe stoomlocomotief, die ooit heel mooi en trots geweest moet zijn, maar die nu aan haar lot wordt overlaten en bewoond wordt door een dakloze.
Onderweg naar het fort kom ik langs een kleine markt met souvenirverkopers. Je kan er onder andere een mok met de beeltenis van Poetin kopen.
In het fort is onder andere een klein parkje met beelden van dinosaurussen. Ik maak wat foto’s vanaf de buitenkant, want het parkje bezoeken kost 450 dinar en dat vind ik het geld niet waard.
Merkwaardig is dat er in het fort ook padelbanen zijn. Niet zo logisch. Iets minder onlogisch is een openluchtmuseum met legerattributen, zoals tanks en luchtafweergeschut. Ook dat staat weg te roesten.
Ik wandel verder en doe mijn best om wat mooie foto’s te maken, waar geen andere mensen op staan. Een uitzondering maak ik voor wat in zwart geklede priesters, die ik toevallig tegenkom bij een kapelletje.
Ik bekijk nog wat oude gebouwtjes, zoals de soldatenkeuken en een uitkijktoren met uitzicht over de splitsing van de Donau en de Sava en loop dan weer richting de stad, denkend aan wat ik nog meer wil bekijken. Eerst maar eens naar de kathedraal van Belgrado.
Die is vlakbij. Een kathedraal mag het eigenlijk niet heten, want het is qua formaat een hele gewone kerk. Binnen heeft het wel iets van een orthodoxe kerk. Het ziet er aardig uit, maar haalt het niet bij de schitterende Sava Tempel, waar ik zaterdag naar toe ben geweest.
Op het Plein van de Republiek laat ik mij fotograferen voor reusachtige letters, die het woord Beograd vormen in het Cyrillisch.
Vandaar loop ik naar een gezellig wijkje, dat Skadarlija is genaamd. Het ziet er leuk uit, maar het is eigenlijk maar één straat. Er zijn verschillende restaurants met mooie overdekte terrassen, er staan wat standbeeldjes en er is een grote blinde muur die met fraaie klassieke bouwwerken is beschilderd.
Grappig is dat je in Belgrado nog telefooncellen hebt op straat. Moe van het lopen stap ik maar weer eens op de tram. Tot een uur of zes rijd ik over allerlei lijnen heen en weer, zonder iets bijzonders mee te maken. Dan is het tijd om naar de Sava Tempel te gaan om die tijdens het blauwe uurtje te fotograferen. Doordat ik de verkeerde tram neem, lukt het nog maar net om op tijd te komen.
Ik maak wat prachtige foto’s van het verlichte monument met de diep blauwe lucht op de achtergrond en neem dan nog binnen een kijkje, tot ik om 8 uur wordt weggestuurd, omdat het gebouw gaat sluiten. Met de trolleybus rijd ik terug naar de airbnb om avondeten te maken en nog een filmpje te kijken.
Dinsdag, 8 april 2025
Vandaag belooft het gelukkig iets warmer te worden dan de afgelopen twee dagen. De dag begint in ieder geval heel zonnig. Snel ontbijten, wat werk doen en dan op pad. Eerst met lijn 7 naar de grote tuidradenbrug, waar ik met de Marathon ook twee keer over gelopen ben. Ik wil daar wat mooie foto’s van trams maken. Dat lukt helaas niet echt, want de zon staat op een andere plek dan ik verwacht had.
Ik maak toch maar wat foto’s, al lijkt het een eeuwigheid te duren voordat de volgende trams komen. Na een half uurtje rijd ik terug naar de binnenstad, waar ik een bezoek breng aan de botanische tuinen. Helaas kan ik alleen met cash betalen. Ik moet dus op zoek naar een geldautomaat. Die is vlakbij, maar als ik zie dat ik 600 dinar commissie moet betalen, ga ik maar op zoek naar een andere. Vlakbij is er nog een. Die vertelt niets over commissie, maar als ik mijn geld heb, blijkt er toch nog 400 dinar in rekening te zijn gebracht. Dat wordt een duur bezoekje aan de botanische tuin. Ik had contante euro’s moeten meenemen. Die had ik veel voordeliger kunnen inwisselen bij een van de vele omwisselkantoortjes in de stad.
De botanische tuinen zijn niet zo groot, maar wel erg mooi. Vooral de Japanse tuin ziet er prachtig uit. Er is ook een klassieke kas, die echter zo vol met planten staat, dat je door de bomen het bos niet meer ziet. Ik zoek een bankje in de zon om mijn boterhammen op te eten en te checken of er nog interessant nieuws is.
Na een uurtje heb ik het wel gezien en ga ik naar de Lidl voor een fles ginger ale. Ik merk dat ik meer moet drinken, nu mijn lichaam nog vol afvalstoffen van de marathon zit. Met de bus ga ik naar het centrum, maar dan vergeet ik op tijd uit te stappen en kom ik via een tunnel onder de oude binnenstad in een ander stadsdeel terecht. Ik besluit van de nood een deugd te maken en pak een bus naar Zemun. Dat is een stadje aan de Donau, dat een unieke sfeer zou bieden.
Bij aankomst zie ik dat die beschrijving wel klopt. Het is meer een groot dorp eigenlijk, met leuke straatjes en mooie gebouwen. Ik beklim de berg waarop een kerk en een uitkijktoren staan en heb vandaar uit een mooi uitzicht over Belgrado.
Nog steeds is het zonnig, maar ik zie het wel langzaam maar zeker betrekken. Goed weer om naar het museum van Techniek en Wetenschap te gaan. Na een half uur in overvolle bussen ben ik er. Achter de balie zit een oude vent die er zichtbaar van baalt dat er een bezoeker komt. 400 dinar zegt hij. Dat wist ik al. Ik pak mijn bankkaart, maar nee, ik moet cash betalen. En dat terwijl er een betaalautomaat op de balie staat. Ik kijk hoeveel ik nog heb en kom tot 360 dinar. Dan maar geen museum, want ik ga niet weer pinnen met die belachelijk hoge kosten hier. Maar de man neemt genoegen met de 360 dinar, die hij volgens mij in zijn eigen zak steekt. Nou ja, ik ben binnen.
In het museum is een enorme hoeveelheid apparaten te zien. Motoren, computers, huishoudelijke apparaten en zelfs een gigantisch orgel. Van een echt thema is geen sprake. Er is van alles en nog wat te zien. Bandrecorders, typemachines en nog veel meer wat niet meer gebruikt wordt. Ook zijn schaalmodellen te zien van architectonische bouwwerken, energiecentrales en een stuwdam. Beneden staan ook koetsen en auto’s, waaronder de ooit zo populaire Zastava’s, die gebaseerd waren op inmiddels uit de handel genomen Fiats.
Na een uur heb ik het gezien. Ik wil ook nog naar het Museum van Illusies. Dat staat vlakbij mijn airbnb. Bus 26 brengt mij er naar toe. Het Museum van Illusies blijkt het geld (900 dinar) echter niet waard. Het is heel klein en het heeft ongeveer hetzelfde te bieden als het museum in Chicago, dat ik in 2022 heb bezocht. De collecties lijken zelfs wel heel erg veel op elkaar. Na een half uurtje heb ik alles bewonderd en besluit ik nog even de binnenstad in te gaan in afwachting van het blauwe uurtje.
Tijdens het blauwe uurtje maak ik foto’s van drie gebouwen in dezelfde straat. Ik moet wel rennen om nog bij alle drie het goede licht te hebben en het rennen valt niet meer, zo kort na de marathon. Als het eenmaal donker is, ga ik naar de airbnb om eten te koken en nog een filmpje te kijken. Een slaapverwekkende film, die ik halverwege maar afzet. Morgen wil ik vroeg op pad, dus is het wel goed om een keer niet na middernacht te gaan slapen.
Woensdag, 9 april 2025
De laatste dag alweer. Ik word vroeg wakker en dat komt mooi uit, want ik heb mijn tijd wel nodig om alles weer netjes in te pakken. Ik maak brood klaar, maak de yoghurt en de melk op en zet ten slotte mijn tas op de stoel. De verhuurder geeft die mij vanmiddag om 2 uur in het restaurant onder de airbnb.
Echt een plan heb ik niet voor vandaag. Alle bekende bezienswaardigheden heb ik nu wel gezien. Het koninklijke paleis had ik nog wel willen bekijken, maar dat kan alleen op zaterdag en omdat er maar 30 personen rondgeleid kunnen worden, moet je dat lang van tevoren reserveren. Er is ook nog het Paleis van Servië. Dan ga ik dat maar bekijken.
Het Paleis van Servië is een typisch jaren 60-gebouw. Best een mooie architectuur, maar na tien minuten heb je het wel gezien. Het is niet mogelijk om binnen een kijkje te nemen. Dan maar terug naar de oude stad. Er is nog één tramtraject te verkennen. Dat van lijn 12. Met de bus rijd ik naar het centrum, totdat ik op lijn 2 kan overstappen. Daar rijd ik mee tot een overstaphalte van lijn 12 bij het ministerie van Transport, waar ook het Spoorwegmuseum is gevestigd. Lijn 12 komt redelijk snel. Ik neem plaats en geniet nog voor de laatste keer van deze voordelige vorm van sightseeing.
De klok tikt intussen door. Als ik het hele traject van lijn 12 gezien heb, neem ik nog een keer lijn 2 tot de kruising bij het Fort en het toeristenbureau. Via de grote winkelstraat loop ik naar het Chinese fastfoodrestaurant, waar ik een middagmaal met kip bestel. Het is heerlijk. Het is bijna 2 uur als ik de laatste hap naar binnen schrok. Om 2 uur heb ik met verhuurder Zoran afgesproken. Hij zit al te wachten en heeft mijn tas bij zich. Ik dank hem voor de goede accommodatie en de service en ga dan op pad naar lijn 12 om daarmee naar het eindpunt te rijden, waar ik op bus 607 naar het vliegveld kan overstappen. De tramrit gaat voorspoedig en bij de eindhalte staat de bus al aangekondigd. Alleen komt hij niet opdagen. Daar baal ik wel van. Ik ben weliswaar vroeg genoeg, maar als de volgende ook niet komt, krijg ik wel een probleem. Waar ga ik een taxi vinden en wat gaat dat kosten? Lichte paniek slaat toe als de bus tien minuten voor vertrek nog niet wordt aangekondigd. Wel in Google Maps, maar niet op het elektronische bord. Maar dan verschijnt bus 607 gelukkig wel op het bord en even later rijdt hij ook daadwerkelijk voor. Ik stap snel in. De rit verloopt zonder problemen en zo arriveer ik even na half 4 op de luchthaven. Ruim op tijd, dacht ik. Tot ik bij de passagierscontrole kom. Van de ongeveer 20 security lanes zijn er maar drie geopend, waarvan één voor priority passagiers. De rij is eindeloos. Er zit weinig anders op dan achteraan aan te sluiten. Al snel merk ik dat ik niet later had moeten komen, want de rij wordt snel langer. Intussen verstrijkt de tijd en kan ik elke keer maar een klein stukje doorschuiven. Om kwart voor vier staat op de borden dat het boarding voor mijn vlucht is begonnen. Ik krijg het steeds warmer. Het is bijna 4 uur als ik eindelijk aan de beurt ben. En dat is er weer een vent die het moeilijk vindt om zijn zakken leeg te maken. Ik maan het personeel tot spoed aan. Die man moet maar even wachten. Als ik eindelijk door de scanner ben wordt mijn tas achter gehouden. Er schijnt iets verdachts in te zitten. Ik maak hem op verzoek open. De controleur kijkt even en laat mij dan gelukkig gaan. Met een supersnelle sprint haast ik mij door de taxfree winkels heen op zoek naar gate C03. Die is niet makkelijk te vinden. Als ik eindelijk aankom, ben ik de laatste passagier die instapt. Het was echt op het nippertje. Zwetend zoek ik mijn plek in het vliegtuig en trek ik zoveel mogelijk uit om af te koelen. Op tijd vertrekken we. Onderweg kijk ik naar de film The Substance. Buiten is helaas weinig te zien, omdat ik aan de zonzijde zit en het nogal heiig is beneden. Mooi op tijd komen we na 2 uur en 10 minuten op Schiphol aan. Mission accomplished.