Het is een droombestemming van velen. Japan. Een gigantisch openluchtmuseum waar je niet uitgekeken raakt. Japan stond ook op mijn bucket-list, maar niet bovenaan. Want eerst wil ik landen bezoeken die nu nog redelijk authentiek zijn en die op het punt staan meegesleept te worden in de globalisering. In Japan is dat proces allang achter de rug. Wat nu nog authentiek is, zal dat wel altijd blijven. Dus het land kan nog wel even wachten.
Dat standpunt veranderde op 19 september 2025. Een maand eerder had ik mij zoals elk jaar opgegeven voor deelname aan de Tokyo Marathon. Maar elke keer kreeg ik een teleurstellend bericht. Dat er heel veel belangstelling was, dat ik uitgeloot was en dat ik het maar eens via een goed doel of een erkende reisorganisatie moest proberen. En dan betaal je drie keer de hoofdprijs. Op 19 september ontving ik voor de zoveelste keer de standaard e-mail met daarin de boodschap dat de uitslagen van de loting bekend zijn en dat ik moet inloggen om deze te kunnen zien. Zeker wetend dat ik opnieuw was uitgeloot, logde ik in. En toen moest ik drie keer mijn ogen uitwrijven. You are selected, stond er in rode letters.
Ik kon het niet geloven. Ik liet het even bezinken en ging toen meteen op zoek naar een betaalbare vlucht en een Airbnb nabij de start. Want de duizenden andere gelukkigen hebben natuurlijk ook net bericht gekregen en dan gaat het storm lopen en gaat de beschikbaarheid net zo hard naar beneden als dat de prijzen omhoog gaan.
Voor ongeveer 750 euro wist ik een retourtje Tokyo met Lufthansa te boeken en voor 172 euro had ik drie nachten Airbnb nabij de start gevonden. Dat is naar de maatstaven van Tokyo niet duur, want het is in Shibuya en dat is het populairste deel van de stad. Goedkoper overnachten is alleen mogelijk in een 'cabin', een soort krokettenautomaat waarin in elk vakje precies een bed past, of in een slaapzaal met stapelbedden. Ik wil goed slapen voor de Marathon, dus die laatste twee opties waren niet aan de orde. Natuurlijk regelde ik ook meteen de betaling van de Marathon. Voor zo'n 200 euro verzekerde ik mijzelf van het felbegeerde startbewijs. Felbegeerd, want de Tokyo Marathon is één van de zeven Abbott Marathon Majors. Mede daarom is de belangstelling altijd zo groot dat er onder de inschrijvers geloot moet worden en je vooral als buitenlander heel weinig kans maakt. Het is ook een van de belangrijkste redenen voor mij om deel te nemen.
Geleidelijk drong het besef door dat ik nu wel heel veel moest gaan regelen. Ik was natuurlijk niet van plan om alleen voor de Marathon naar Japan te gaan. Ik wilde meteen een flink deel van het prachtige land gaan bekijken. Dat kan makkelijk door een groepsreis te boeken, maar daar houd ik niet van en het is ook twee keer zo duur als zelf regelen. Aan de slag dus maar. Eerst een route uitstippelen. Dat was bepaald niet eenvoudig. Japan heeft zoveel te bieden dat je aan een jaar nog niet genoeg hebt als je alles wilt zien. Ik had mijzelf vier weken gegund, dus moest ik selectief zijn. Op websites van reisorganisaties keek ik waar die zoal naar toe gaan met hun klanten. Zo kreeg ik een aardig beeld van wat zeker de moeite waard is om te bezichtigen. Ik besloot vanuit Tokyo naar Nagasaki te gaan en van daaruit stad voor stad terug naar Tokyo. Nagasaki ligt zuidelijk en ik verwacht dat het daar begin maart al aangenaam van temperatuur zal zijn. Vandaar. Voor wat het klimaat betreft is de datum van de Marathon niet zo gunstig. Het kan nog heel koud zijn in maart en de wereldvermaarde kersenbloesem verschijnt meestal pas eind maart, begin april. Wellicht kan ik nog net het begin van dit hoogseizoen meepakken.
Uren bracht ik achter de laptop door, zoekend naar bezienswaardigheden, accommodaties en reismogelijkheden. Treintickets boeken was nog niet mogelijk. Dat kan vanaf 1 maand van tevoren. Helaas is de populaire Japan Rail Pass de afgelopen jaren enorm in prijs gestegen en alleen nog interessant als je continu onderweg wilt zijn. Dat was ik niet van plan. Ik berekende al snel dat ik met losse kaartjes voordeliger uit zou zijn. Bovendien wilde ik een aantal toeristische treinritten maken en dan is de JR Pass sowieso niet geldig. Eerst ging ik op zoek naar Airbnb's. Dat gaat gelukkig redelijk makkelijk. Je voert de plaats en de gewenste data in, waarop Airbnb met voorstellen komt. Zo zocht ik elke keer naar de beste combinatie van prijs, locatie en comfort. De prijzen vielen gelukkig mee. Japan heeft de naam erg duur te zijn, maar de Airbnb's en treintickets zijn aanzienlijk goedkoper dan in Nederland. Voor overnachtingen buiten Tokyo was ik gemiddeld zo'n dertig euro kwijt.
Ik struinde het internet af op zoek naar nuttige informatie en sloot mij aan bij Facebook-groepen voor Japan-reizigers. Dat leverde goede tips op, maar ook teleurstellingen. Je wordt steeds weer gewezen op schitterende natuurgebieden, traditionele dorpen die je niet mag overslaan en geweldige steden en kastelen. Maar je kan nu eenmaal niet overal naar toe. Ik wil niet dezelfde fout maken als Japanners die denken in acht dagen heel Europa te kunnen bezoeken. Ruim op tijd had ik mijn reisplan af. Treintickets zou ik wel boeken als ik in Japan was, want in tegenstelling tot Airbnb's kan je die niet annuleren. En voorlopig moest ik eerst nog in Japan zien te komen. Het boeken van treintickets is dan volgens velen een fluitje van een cent en er is vrijwel altijd wel plaats in de treinen van de uitmuntend georganiseerde spoorwegbedrijven.
Donderdag, 26 februari 2026